do Mateczki. I o żonach.

Czasem łapie nas taki kryzys, że nie wiemy co z sobą zrobić.
To co mnie dziś złapało, przerosło mnie totalnie i fakt, że jest to spowodowane czynnikiem zewnętrznym - chorobą nie pomógł w żaden sposób. Skutkiem tego, po różnych dziwnych próbach załagodzenia sytuacji, wylądowałam... na Majówce.
Uff. To był najlepszy moment dzisiejszego dnia. Nie ma to jak pójść do Mamy, przytulić się i powiedzieć o wszystkim co nas boli i czego się boimy.
I może nie jest już super, ale mam takie poczucie, że nie jestem z tym sama i dostałam pomysł jak sobie poukładać te niektóre sprawy.

A przy okazji szybko o żonach. Bo mój dzień (na L4) zaczął się od słuchania audycji "Dzieci wiedzą lepiej" w PRTrójka pt "Kto to jest żona?". Prawie się popłakałam ze śmiechu, ale cały dzień chodziło za mną, że "nie ma co kaprysić i wybrzydzać (...)". A potem dołączył do tego o. Szustak z Pomarańczarnią (sezon 2gi, odcinek 13). I moje przemyślenia na temat powołania przerwało mi wspomnienie pewnej jazdy tramwajem..
Wrocław. W autobusie przejeżdżającym koło akademików politechniki. Rozmawia dwóch studentów. Może 2 albo 3 rok. O jakimś balu. Kto z kim idzie.
A: "Ty idziesz z dziewczyną?!?"
B: "No".
A: "Ale z Twoją dziewczyną?"
B: "No, tak."
A: "Ale ostatnio nie miałeś dziewczyny..."
B: "Już mam."
A: "Ale jak to? Ty masz dziewczynę?"
Mina studenta A była bezcenna. Zwłaszcza, że student B nie sprawiał wrażenia niemiłego, nieogarniętego albo w jakikolwiek sposób niezdolnego do bycia z jakąś dziewczyną, a nawet bym rzekła z fajną dziewczyną. Więc ja polecam serdecznie  nad sobą się zastanowić. Skąd się biorą dziewczyny i gdzie znaleźć taką dla siebie? :)