Organizacja przyziemnych spraw.

Pomyślałam całkiem niedawno, że się z Tobą podzielę rzeczą zupełnie przyziemną. Organizacją codziennych spraw czyli sprzątania.

Czytałam kilka lat temu książkę o chemii w domu, o sprzątaniu i takie tam. I byłam bardzo zdziwiona dlaczego autorka rozpisuje sobie sprzątanie na każdy dzień. I codziennie coś robi w domu! Dramat, jak tak można? Przecież lepiej poświęcić dwie godziny na tydzień i wszystko zrobić na raz, a resztę tygodnia mieć dla siebie.

Otóż po kilku latach i kilku zmianach mieszkania muszę przyznać, że się myliłam. I o dziwo, odkryłam, że sama tak zaczęłam robić. Pewnie wynika to z powierzchni obecnie zajmowanego przeze mnie mieszkania (powyżej 50 metrów ciężko jest wysprzątać na raz tylko w 2 godziny!). Na pewno mój system zmodyfikowały też futrzaki, które u nas zamieszkały tej jesieni. Nie mogę odkurzyć tylko jednego pokoju, bo za parę godzin wszystko wygląda jak przed sprzątaniem. Nie mogę też odkurzać dywanu rzadziej niż co 7 dni (siedem. nie koło tygodnia!), bo tylko wtedy jest w jako tako kondycji i bez większego problemu da się go doprowadzić do niezłego stanu.

Tym samym musiałam sobie to jakoś porozdzielać. 5-10 minut dziennie nie będzie zauważalne w skali tygodnia.

Więc osobno jest ścieranie kurzu (dzielę to czasem na dwa dni), zazwyczaj łączone z podlewaniem kwiatków. Potem jest odkurzanie (kiedyś dzielone na dwa dni, już nie więc zajmuje mi 20 minut i powoduje niechęć do dalszego sprzątania). Kolejna porcja to łazienki (ah, mogłabym mieć jedną i byłoby szybciej!) - wbrew pozorom to też nie zajmuje dłużej niż 20 minut. Do tego dochodzi porządne mycie podłóg (w trzech pomieszczeniach), ale to już nie zdarza mi się raz w tygodniu tylko trochę rzadziej. Takie dodatkowe rzeczy jak dokładne odkurzenie półek, mycie okien, tak zwane "przed świętami" można sobie wtedy ładnie porozkładać po sobotach różnych miesięcy - najlepiej nie przed świętami! :D

Co mi to dało tak naprawdę? Dało mi to, że zgubiłam myśl "znowu muszę posprzątać!" i niejako robię to automatycznie i bez zbędnego zastanawiania się. Jasne, że zmienia mi się to w czasie i że czasem odsuwam coś na inny dzień. Ale jakoś takie uporządkowanie i podzielenie tej czynności na kilka małych pomogło mi ogarnąć to co wydawało się być nie do ogarnięcia.

A Ty masz na sprzątanie jakiś sposób? Czy zjada Ci soboty?

Czym jest dla mnie Zmartwychwstanie?

Muszę Ci się przyznać, że przez długi czas nie byłam fanką świąt Wielkanocnych. Kojarzyły mi się z godzinami spędzonymi na nabożeństwach, sobotnim pośpiechem i ogólnie szybko mijającym wolnym. Wkraczając coraz bardziej w duchowość odkrywałam wciąż nowe prawdy, jak na przykład to, że krzyż do Miłość albo że Wigilia Paschalna to najważniejszy dzień w roku i już wtedy świętujemy zmartwychwstanie, nie w niedzielę (szok! tyle lat w błędzie).
Tegoroczne Święta przyniosły mi dwa odkrycia. Po pierwsze - trochę wiedzy. O. Adam miał naprawdę świetne vlogi wyjaśniające liturgię Triduum. Zmienia patrzenie o 180 stopni!
Drugim był... brak oczekiwania. Odkąd zaczęłam bardziej świadomie przeżywać wiarę, każda Wielkanoc była oczekiwaniem na jakiś cud. Długo czułam, że wcale nie żyję, że moje serce jest grobem. I czekałam na Zmartwychwstanie. Liczyłam na to, że w Niedzielę stanie się jakiś cud i wszystko się odmieni. Że życie nagle stanie się piękniejsze. Że Go doświadczę. Że stanie się coś spektakularnego. Ale każde Święta mijały podobnie i.... nic z tych rzeczy się nie działo. Albo tak mi się tylko zdawało.
W tym roku uświadomiłam sobie, że nie muszę wyczekiwać. Że On naprawdę wstał z martwych. Jest Bogiem żywym i bliskim. I to nie tak, że muszę cały rok czekać, żeby móc Go prosić, żeby podniósł mnie z grobu w ten jeden konkretny dzień, kiedy świętujemy Jego zmartwychwstanie.
To właśnie celebrowałam w Wigilię Paschalną. Że Bóg, w którego wierzę, pokonał śmierć. Że obiecuje mi życie. Że każdego dnia zaczynamy od nowa. Że nawet kiedy czasem zakopuję się w moim grobie, rozpamiętuję to, co umarło, to On przychodzi tam ze swoją obietnicą. I to się dzieje każdego dnia. Jeśli tylko Mu na to pozwalam.