o (nie)odpisywaniu na maile. i datkach dobroczynnych.

Rzecz będzie krótka. Bo i po co się rozpisywać?

Nie lubię takich sytuacji. Gdy piszę maila i nikt mi nie odpisuje.

Organizujemy już drugi raz Szlachetną Paczkę, więc ostatnio dużo spamuję. I jestem naprawdę bardzo bardzo zdziwiona. Że ludzie nie odpisują na maile. W pierwszym mailu napisałam, że jeśli ktoś już się włączył w akcje, niech da znać, to nie będę mu skrzynki mailowej zaśmiecać. Zakładam, że gdyby ktoś nie chciał dołączyć, to też powinien odpisać, że on w tym roku nie. Bez tłumaczenia. Ale nie, bo po co. Więc piszę i piszę i... liczę. Naprawdę. Cały czas mam nadzieję, że jeszcze ktoś dołączy...albo odpisze mi na maila. Sprawdzam skrzynkę pocztową na zmianę z kontem bankowym.

Czuję się, jakbym mówiła do ściany, wysyłała te maile do piekła. 

Bo wydaje mi się, że każdy z nas mógłby pomóc. Chociaż dyszką. Zawsze to coś. 

Przyjęłam w tym roku zasadę 1%. Dokładnie tyle oddaję na cele nie związane ze mną: fundacje charytatywne, misje, Szlachetną Paczkę i inne. Niby nic, ale zawsze coś.

Podobno im więcej się zarabia, tym trudniej się ten 1% oddaje. A może to za mało? Może powinnam to zwiększyć do 2%?

A Ty? Też masz jakieś takie postanowienia?

Też masz takie obserwacje, że ludzie nie odpisują na maile?

Odczarować portale randkowe.

Półtora roku temu chciałam założyć profil na portalu randkowym. Akurat w tym czasie kilka moich znajomych poznało swoich mężczyzn właśnie taką drogą. Ale kiedy strona zaczęła pytać mnie o moje poglądy na ważkie sprawy, sposób spędzania wolnego czasu, osoby, które podziwiam i inne tym podobne, do źle się czułam pisząc to wszystko. Jakbym była towarem na półce i chciała obkleić się najładniejszą etykietką. I zostawiłam to.
No bo przecież było tyle miejsc, w których mogłam kogoś poznać! Praca, tramwaj, kursy, wykłady, imprezy w gronie bardziej i mniej znajomych ludzi... Ale nic się nie działo. Najpierw dotarło do mnie, że wcale nie chadzam w miejsca, gdzie mogę poznać kogoś nowego, tylko obracam się w stałym gronie znajomych. A potem pewnego razu wracałam busem do domu. Nagle wsiadł całkiem miło wyglądający pan. Stanął obok mnie. Uśmiechnęliśmy się do siebie. Zauważyłam różaniec na środkowym palcu. Wymieniliśmy kilka spojrzeń. Aż w końcu wysiadł. I nic. To mi pokazało, że zapoczątkowanie rozmowy z kimś całkiem obcym, stojąc z nim twarzą w twarz, wcale nie jest łatwą sprawą. I zdecydowałam, że wracam do portalu randkowego.
Bo nie ma się co oszukiwać, że będę mieć czas i sposobność poznać kogoś tak o. Trzeba się o to postarać. "Wyjść do ludzi", nawet jeśli będzie to wyjście wirtualne. Więc odpowiadam na pytania o moje wartości i poglądy, ulubione jedzenie i najpiękniejsze miejsce, w którym byłam. Ale już bez tego wcześniejszego niesmaku i poczucia wystawiania się na sprzedaż. Za to z ciekawością, co przyniesie taka forma poznawania nowych ludzi. Może kompletnie nic, może złamane serce, wielkie rozczarowanie albo niechęć do wszystkich mężczyzn świata. A może dobrą relację. Zobaczymy. Ale nie chcę kiedyś się zastanawiać, co by było, gdyby...