Jeszcze tylko tydzień. A zaczynałam z kilkoma mocnymi postanowieniami i nadzieją, na kolejne małe nawrócenie. Ale nie czuję się po tych dwóch tygodniach lepszym człowiekiem. Ani nawróconym. Ale ciągle jest szansa. Mnogość różnego rodzaju rekolekcji jest wręcz przytłaczająca. Może znajdę jeszcze coś dla siebie? Coś, co pokaże mi, że dobrze przeżyłam ten adwent?
Tak naprawdę, to wcale nie wiem, co to znaczy. Co roku mam jakiś problem z tym czasem. Czy powinnam się w nim wyciszyć? Pościć? Nawracać? Jak odkryć tą radość oczekiwania? Co to w ogóle znaczy przygotować swoje serce na Boże Narodzenie?
Jedną mam w sobie myśl, która chodzi za mną dzięki odsłuchanym rekolekcjom ks. Węgrzyniaka. w adwencie chodzi o oczekiwanie. Takie prawdziwe. O pielęgnowanie w sobie tęsknoty za Bogiem, za Jego bliskością, Jego przyjściem. Tyle razy mówimy przyjdź Panie Jezu, ale tak naprawdę wcale tego nie chcemy. Bo przecież jak przyjdzie, to coś zburzy albo coś zabierze. Albo myślimy przyjdź, ale jeszcze nie teraz. Odnajduję w tym swoje myślenie i swoją modlitwę. Więc chodzi chyba o to, żeby po pierwsze rozpalić w sobie tęsknotę. Jak za dawno niewidzianym bliskim, na którego powrót z podróży czekamy. Jest w tym taka dobra niecierpliwość. Odliczanie dni. Ekscytacja. I tak chyba powinno tęsknić nasze serce. A jeśli już jest w nim to wyczekiwanie, to warto je chyba pielęgnować. Jak? Wszystko opiera się na relacji. Im jest mi ktoś bliższy, tym bardziej czekam na spotkanie z nim. Takie prawdziwe, twarzą w twarz. Więc myślę sobie, że cały adwent rozbija się o to. Żeby Boga poznawać. Żeby bronić myśli, że On jest dobry. Żeby zacząć żyć Jego obietnicami.
Jeszcze tylko tydzień.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz