wdzięczności.

Słyszysz jak pada? Ma tak padać najbliższy tydzień... może Wisła znów wyleje? Nie mam butów na taką pogodę, może to i lepiej, posiedzę w domu i zrobię co zrobione ma być.

Dziś, nocą, mam takie wdzięczności. Za ludzi. Do Ojca. Za to, że ich postawił na mojej drodze. Za to, że mam komu opowiedzieć o moich trudnych decyzjach, o tym co mnie boli i męczy. Albo o radościach.

I chociaż gdy słyszę ten deszcz, ciemno za oknem aż chce mi się płakać. To jednak przepełnia mnie wdzięczność i spokój.

Jest dobrze, choć pęd i dużo na głowie. Umocniona Duchem, chciałabym iść i głosić. A muszę to w normalny, codzienny sposób wpleść....

Więc na razie dziękuję. Za to, co jest.