Być zawiedzionym

Miałam plan na moje urodziny już od dawna. Chciałam spełnić jedno ze swoich marzeń i wspiąć się na Babi ą przed wschodem słońca, a potem podziwiać go popijając ciepłą herbatę w towarzystwie bliskich mi osób. Wschodu wprawdzie nie widziałam, ale góra zdobyta i kolejne piękne doświadczenie na koncie. Ale nie o tym chcę Ci dziś opowiedzieć. Radosnemu planowaniu towarzyszyły też spore przykrości. Na kilka dni przed wyprawą dostałam odpowiedź od moich przyjaciółek, że ze mną nie pojadą. Kiedy się dowiedziałam, broda mi się zatrzęsła i wezbrał we mnie jakiś taki żal. Całą niecodzienną mieszankę uczuć w końcu rozpoznałam jako zawiedzenie. Nieczęsto je czuję, muszę przyznać. To chyba dlatego, że nie przywiązuję się szalenie do swoich planów i nie mam problemu z ich odpuszczaniem. Czasem zawodzę sama siebie, ale to uczucie nieco się różni. Kiedy najbliższe mi osoby wymówiły się z tego przedsięwzięcia, na które czekałam cały rok i o którym i one mówiły od długiego czasu, nie bardzo umiałam sobie z tym poradzić. Najgorsze było chyba to, że nie całkiem rozumiałam ich powody. Miałam poczucie, że ja na ich miejscu bardziej bym się postarała, żeby być. W końcu się przyjaźnimy i jesteśmy dla siebie ważne. Trudne też było dla mnie tłumaczenie ich nieobecności przed innymi. Wstydziłam się tego, tak jakby mówiło to coś o mnie, a nie o nich. A może tak było?
Oczywiście cały wypad był przedni, przyniósł mi dużo radości i dumy. Ale gdzieś w środku czułam zawód, że w tych ważnych dla mnie chwilach nie ma ze mną tych, które uważam za najważniejsze.

Chciałabym to jakoś teraz spuentować, pokazać Ci, jak sobie z tym poradziłam, czego mnie to nauczyło albo coś w ten deseń. Ale nic takiego nie mam. Muszę ze sobą walczyć, żeby nie pielęgnować tego poczucia zawodu, żeby nie chcieć im jakoś odpłacić, żeby to puścić. To chyba jedno z najgorszych uczuć, jakich ostatnio doświadczyłam. Więc… może Ty masz jakąś radę, jak to przeskoczyć?